Lech Michał Rościszewski

Profesor Lech Michał Rościszewski urodził się w 1925 roku na Mazowszu. Do 1939 roku mieszkał w Krakowie przy ul. Kremerowskiej wraz z rodzicami Lechem Marianem i Janiną Rościszewską.

Przed wojną uczęszczał do gimnazjum Ojców Paulinów w Krakowie, gdzie ukończył drugą klasę. Na początku II wojny światowej rodzina Rościszewskich przeniosła się do Będkowic, gdzie w czasie wojny udzielali schronienia osobom poszukiwanym przez Niemców.

Wśród ukrywanych znalazły się osoby pochodzenia żydowskiego: rodzina Bierzyńskich, Paweł Wagner, dwóch panów Eichorn, dwie panie Bergruin, pani Rederowa oraz matka z dziewczynką o nazwisku Dukat z d. Schreberg.

W lipcu 1941 roku Lech Michał Rościszewski został zaprzysiężony na członka Związku Walki Zbrojnej, a w 1943 włączony do Kedywu Armii Krajowej. Od czerwca 1944 żołnierz Samodzielnego Batalionu Partyzanckiego "SKAŁA" Armii Krajowej, z którym przeszedł cały szlak bojowy.

Po wojnie studiował na dwóch kierunkach – architekturze i socjologii – na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1950 roku rozpoczął pracę  w biurze architektonicznym „Miastoprojekt Nowa Huta”. Następnie przeniesiony na Górny Śląsk pracował między innymi w Miastoprojekcie w Katowicach, Biurze Projektów Górniczych w Gliwicach oraz w Instytucie Badawczym Kolejnictwa.

W 1977 roku został dyrektorem katedry urbanistyki na Wydziale Architektury Politechniki Śląskiej. W 1981 roku zdobył habilitację, a w 1986 roku tytuł profesora zwyczajnego nauk technicznych.

Były członek Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, Związku Młodzieży Polskiej, Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Solidarność. Członek Stowarzyszenia Urbanistów Polskich.

Odznaczony w kwietniu 1990 roku medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata, za pomoc w ukrywaniu Żydów w czasie II wojny światowej.