Paulina Kisielewska z d. Płaksej

Paulina Kisielewska, z domu Płaksej, córka Zacharjasza i Bronisławy, urodziła się 28 stycznia 1925 roku we Lwowie. W 1935 roku rodzina przeniosła się do Kałusza, miejscowości położonej 70 kilometrów na zachód od Lwowa, gdzie pan Zachariasz dostał posadę księgowego w kopalni soli potasowej. Do rozpoczęcia wojny Paulina uczęszczała do szkoły we Lwowie, w Kałuszu spędzała tylko wakacje.

Po wkroczeniu Niemców w 1941 roku, cała rodzina została wyrzucona z domu i zamieszkała, dzięki uprzejmości Ukraińca – znajomego ojca, w domu na obrzeżach Kałusza.

W okresie istnienia i likwidacji kałuskiego getta członkowie rodziny Płaksejów pomogli przetrwać znajomej – Miriam Helfgot i jej 2-letniej córce; przechowywali je w swoim pokoju, zorganizowali fałszywe dokumenty oraz miejsca pobytu, w  których mogły się ukrywać. Paksejowie pomogli także 10-letniemu Dawidowi Kelmanowi, Rózi Ungier z d. Hutschman, Sarze Szapiro, Szulimowi Szapiro oraz Imkowi Szapiro, których udało się przechować u zaprzyjaźnionego gospodarza w pobliskiej wsi. Po wojnie cała rodzina zamieszkała w Krakowie, gdzie Paulina kontynuowała naukę w gimnazjum. Po skończeniu szkoły rozpoczęła pacę jako urzędniczka w „Nafcie”, z której przeniosła się do Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej – tam poznała męża Czesława Kisielewskiego.